Αρχείο για

Πάνω στο ζήτημα της οργάνωσης και της κυκλοφορίας των αγώνων

abolition

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την πρώτη απόπειρα ενός νέου προλεταριακού εγχειρήματος να τοποθετηθεί δημόσια.[*] Επιλέξαμε να δημοσιεύσουμε μια πρώτη θεωρητική διερεύνηση του ζητήματος της οργάνωσης και της κυκλοφορίας των ταξικών αγώνων, καθώς τη θεωρούμε απαραίτητη για την υπέρβαση των εμποδίων που θέτουν στην ανάπτυξη και τη ριζοσπαστικοποίηση των ταξικών αγώνων οι υφιστάμενες πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανωτικές μορφές τους. [ολόκληρο το κείμενο σε pdf]

Α. Σύνοψη των θέσεων των Μαρξ και Ένγκελς, Λένιν και Λούξεμπουργκ πάνω στο ζήτημα της οργάνωσης

Μαρξ και Ένγκελς

Για τον Μαρξ η οργάνωση είναι πρακτικό ζήτημα, ένα ευέλικτο και μεταβαλλόμενο όργανο, μια έκφραση του πραγματικού υποκειμένου της επανάστασης, δηλαδή του προλεταριάτου. Η οργάνωση εκφράζει την επανάσταση αλλά δεν προπορεύεται αυτής, δεν την καθοδηγεί ούτε προεξοφλεί τους σκοπούς και τις δράσεις της. Δεν είναι υπόθεση κάποιων ειδικών που θα καθοδηγήσουν την επαναστατική διαδικασία για λογαριασμό του προλεταριάτου. Το προλεταριάτο δεν χρειάζεται έναν συγκεκριμένο τρόπο οργάνωσης καθώς στην κίνησή του δημιουργεί και καταστρέφει τις πολιτικές του μορφές, οι οποίες είναι απλές πρακτικές εκφράσεις μιας συνείδησης που είναι συνώνυμη με την αντικειμενική θέση του προλεταριάτου στις σχέσεις παραγωγής και στον αγώνα. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο του Ένγκελς Για την Ιστορία της Read the rest

Η αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας

«Η εργασία λοιπόν, από τη δική της σκοπιά, εμφανίζεται να δρα στην παραγωγική διαδικασία με τέτοιο τρόπο που να απωθεί ταυτόχρονα, σαν ξένη πραγματικότητα μακριά της, την πραγματοποίησή της μέσα σε αντικειμενικούς όρους, κι έτσι να τοποθετεί τον εαυτό της σαν υλικά ανυπόστατο, απλά στερημένο εργατικό δυναμικό απέναντι σ’ αυτή την αποξενωμένη απ’ αυτήν πραγματικότητα που δεν ανήκει στην ίδια, αλλά σε άλλους· με τέτοιο τρόπο, που να δημιουργεί τη δική της πραγματικότητα όχι σαν Είναι-για-τον-εαυτό-του αλλά σαν απλό Είναι-για-άλλους, και άρα σαν απλό Άλλο-είναι ή Είναι-του-άλλου απέναντι σ’ αυτή την ίδια. Αυτή η διαδικασία πραγματοποίησης είναι ταυτόχρονα διαδικασία απο-πραγματοποίησης της εργασίας. Τοποθετεί τον εαυτό της αντικειμενικά, τοποθετεί όμως αυτή την αντικειμενικότητά της σαν δική της ανυπαρξία, δηλαδή σαν το Είναι του δικού της Μη-είναι – το Είναι του κεφαλαίου [δίκη μας η έμφαση]. Επιστρέφει στον εαυτό της σαν απλή δυνατότητα αξιοδημιουργίας ή αξιοποίησης· γιατί ολόκληρος ο πραγματικός πλούτος, ο κόσμος της πραγματικής αξίας, όπως και οι πραγματικοί όροι της δικής της πραγματοποίησης έχουν τοποθετηθεί απέναντί της σαν αυτοτελείς υπάρξεις. Σαν συνέπεια της παραγωγικής διαδικασίας, οι δυνατότητες που κρύβονται στους ίδιους τους κόλπους της ζωντανής εργασίας υπάρχουν σαν πραγματικότητες έξω απ’ αυτήν – αλλά σαν ξένες προς αυτή πραγματικότητες, … Read the rest