Μηνιαία αρχεία: Ιούνιος 2026

Αλληλεγγύη στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και στους απεργούς πείνας

Η διαρκής επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στους κατειλημμένους και αυτοοργανωμένους χώρους αποτελεί κεντρικό πυλώνα της στρατηγικής για την επιβολή ασφυκτικού ελέγχου στο σύνολο του αστικού χώρου. Η μετατροπή της πόλης σε ένα πεδίο κερδοφορίας και καπιταλιστικής συσσώρευσης προϋποθέτει την καταστολή κάθε εδάφους συλλογικής ζωής όπου αναπτύσσεται η συλλογική δραστηριότητα ενάντια στη γενικευμένη κυριαρχία των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί έμπρακτη κριτική απέναντι σε αυτή τη συνθήκη. Σε μια μητρόπολη ανύπαρκτης κοινωνικής κατοικίας που καταδικάζει τους προλετάριους στην αστεγία και την περιθωριοποίηση, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών στέκεται ως μια συλλογική απόπειρα ανάκτησης του ελέγχου της καθημερινής ζωής, της στέγασης και της πραγματικής επικοινωνίας.

Ακριβώς επειδή το διακύβευμα είναι η διαιώνιση της εξουσίας της νεκρής εργασίας επί της ζωντανής δραστηριότητας, η κρατική διαχείριση επιδεικνύει τη δολοφονική της φύση απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Αυτή τη στιγμή, το κράτος και η Περιφέρεια Αττικής καταδικάζουν συνειδητά σε θάνατο τον σύντροφο Αριστοτέλη Χαντζή, ο οποίος διανύει την 140η ημέρα απεργίας πείνας και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς, καθώς και τη συντρόφισσα Suzon Doppagne που βρίσκεται στην 55η ημέρα απεργίας πείνας.

Η κωφότητα του προσωπικού της καπιταλιστικής εξουσίας απέναντι στα … Read the rest

Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια την κοινωνική σχέση που μετατρέπει την εργατική τάξη σε αναλώσιμη ύλη της καπιταλιστικής συσσώρευσης και του πολέμου, τόσο “εδώ” όσο και στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Από τη Μαντζουρία του 1931 και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το Βιετνάμ και τις πρόσφατες συγκρούσεις στη Δυτική Ασία, η παρούσα συλλογή ανασύρει από τη λήθη την ιστορία της προλεταριακής διεθνιστικής άρνησης του καπιταλιστικού πολέμου.

Στις σελίδες της περιλαμβάνονται κείμενα της Ιαπωνικής Ελευθεριακής Ομοσπονδίας, της Union Communiste, των Revolutionäre Kommunisten Deutschlands, του Groupe Révolutionnaire Prolétarien, της Union des Communistes Internationalistes, της Fédération Internationale Syndicaliste Révolutionnaire (Αρύ, Βολίν κ.ά.), της Μαρί-Λουΐζ Μπερνέρι, του Άλμπερτ Μέλτσερ και, γενικότερα, της Αναρχικής Ομοσπονδίας Βρετανίας, του ρεύματος της Διεθνούς Κομμουνιστικής Αριστεράς (με τις πολυδαίδαλες οργανωτικές εκφράσεις του), του Νγκο Βαν, των Καγιάτι, Λακντάρ, Μαχόβερ, Χαρμπί κ.ά. και του Άρια Ζαχίντι, καθώς και παρεμβάσεις που δημοσιεύτηκαν σε έντυπα όπως το War Commentary και το περιοδικό της ομάδας Solidarity.

Τα κείμενα γράφτηκαν μέσα σε συνθήκες πολέμου, κατοχής, αποικιακής κυριαρχίας και καταστολής. Αναρχικοί αντιμιλιταριστές, αριστεροί και συμβουλιακοί κομμουνιστές, διεθνιστές της κατεχόμενης Ευρώπης και αγωνιστές από τις αποικίες συναντιούνται σε μια κοινή θέση: η χειραφέτηση των προλετάριων δεν περνά από τη νίκη … Read the rest