Παρουσίαση της έκδοσης «100 χρόνια ενάντια σε κάθε στρατόπεδο: Προλεταριακός διεθνισμός, πόλεμος και επανάσταση»,
από το αντιεξουσιαστικό-κομμουνιστικό εγχείρημα «Αντίθεση».
Σάββατο 14/11 στις 19:00, στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ
Η συστράτευση με ένα από τα εμπόλεμα στρατόπεδα συχνά προβάλλεται ως αναγκαία για την ήττα του φασισμού, την εθνική απελευθέρωση, την υπεράσπιση της δημοκρατίας ή την πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Στο όνομα αυτών των σκοπών, οι προλετάριοι καλούνται να παραμερίσουν τις ταξικές τους διεκδικήσεις και να ενωθούν με τα αφεντικά τους, αποδεχόμενοι ότι η μεταξύ τους σύγκρουση πρέπει να ανασταλεί ώσπου να ηττηθεί ο «κοινός εχθρός». Σε ορισμένες μάλιστα εκδοχές αυτής της λογικής, ο ίδιος ο εθνικός αγώνας βαφτίζεται ταξική πάλη, κι έτσι η υποταγή των προλετάριων σε μια εθνική διαταξική συμμαχία παρουσιάζεται ως ο δρόμος για τη χειραφέτησή τους.
Ένα κράτος που πολεμά έναν ισχυρότερο αντίπαλο δεν αλλάζει χαρακτήρα: εξακολουθεί να οργανώνει την εκμετάλλευση και να αστυνομεύει τον πληθυσμό του. Το έθνος είναι μία από τις μορφές μέσα από τις οποίες εκτρέπεται ο ταξικός ανταγωνισμός. Χάρη σε αυτό, μια κοινωνία διαιρεμένη από την εκμετάλλευση εμφανίζεται ως κοινότητα πολιτών με κοινά συμφέροντα και, στον πόλεμο, με κοινό εχθρό. Η ήττα ενός ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου μπορεί να αλλάζει την ιεραρχία ανάμεσα στα κράτη αλλά αφήνει άθικτο το ταξικό εκμεταλλευτικό σύστημα. […]
Οι λιποταξίες, η αποφυγή της στράτευσης και οι απεργίες στην πολεμική βιομηχανία υπονομεύουν την πολεμική προσπάθεια, αλλά δεν έχουν απαραίτητα συνειδητό διεθνιστικό περιεχόμενο. Το πολιτικό ζήτημα είναι πώς αυτές οι αρνήσεις μπορούν να αναπτυχθούν προς την κατεύθυνση ενός προλεταριακού κινήματος ενάντια στον καπιταλιστικό πόλεμο καθεαυτό και, συνεπώς, ενάντια σε όλα τα κράτη και τα αντιμαχόμενα μπλοκ, πριν τις απορροφήσει ο πασιφισμός ή η υποστήριξη του αντίπαλου στρατοπέδου.