Cavalcanti

Αλληλεγγύη στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και στους απεργούς πείνας

Η διαρκής επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στους κατειλημμένους και αυτοοργανωμένους χώρους αποτελεί κεντρικό πυλώνα της στρατηγικής για την επιβολή ασφυκτικού ελέγχου στο σύνολο του αστικού χώρου. Η μετατροπή της πόλης σε ένα πεδίο κερδοφορίας και καπιταλιστικής συσσώρευσης προϋποθέτει την καταστολή κάθε εδάφους συλλογικής ζωής όπου αναπτύσσεται η συλλογική δραστηριότητα ενάντια στη γενικευμένη κυριαρχία των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί έμπρακτη κριτική απέναντι σε αυτή τη συνθήκη. Σε μια μητρόπολη ανύπαρκτης κοινωνικής κατοικίας που καταδικάζει τους προλετάριους στην αστεγία και την περιθωριοποίηση, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών στέκεται ως μια συλλογική απόπειρα ανάκτησης του ελέγχου της καθημερινής ζωής, της στέγασης και της πραγματικής επικοινωνίας.

Ακριβώς επειδή το διακύβευμα είναι η διαιώνιση της εξουσίας της νεκρής εργασίας επί της ζωντανής δραστηριότητας, η κρατική διαχείριση επιδεικνύει τη δολοφονική της φύση απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Αυτή τη στιγμή, το κράτος και η Περιφέρεια Αττικής καταδικάζουν συνειδητά σε θάνατο τον σύντροφο Αριστοτέλη Χαντζή, ο οποίος διανύει την 140η ημέρα απεργίας πείνας και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς, καθώς και τη συντρόφισσα Suzon Doppagne που βρίσκεται στην 55η ημέρα απεργίας πείνας.

Η κωφότητα του προσωπικού της καπιταλιστικής εξουσίας απέναντι στα … Read the rest

Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια την κοινωνική σχέση που μετατρέπει την εργατική τάξη σε αναλώσιμη ύλη της καπιταλιστικής συσσώρευσης και του πολέμου, τόσο “εδώ” όσο και στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Από τη Μαντζουρία του 1931 και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το Βιετνάμ και τις πρόσφατες συγκρούσεις στη Δυτική Ασία, η παρούσα συλλογή ανασύρει από τη λήθη την ιστορία της προλεταριακής διεθνιστικής άρνησης του καπιταλιστικού πολέμου.

Στις σελίδες της περιλαμβάνονται κείμενα της Ιαπωνικής Ελευθεριακής Ομοσπονδίας, της Union Communiste, των Revolutionäre Kommunisten Deutschlands, του Groupe Révolutionnaire Prolétarien, της Union des Communistes Internationalistes, της Fédération Internationale Syndicaliste Révolutionnaire (Αρύ, Βολίν κ.ά.), της Μαρί-Λουΐζ Μπερνέρι, του Άλμπερτ Μέλτσερ και, γενικότερα, της Αναρχικής Ομοσπονδίας Βρετανίας, του ρεύματος της Διεθνούς Κομμουνιστικής Αριστεράς (με τις πολυδαίδαλες οργανωτικές εκφράσεις του), του Νγκο Βαν, των Καγιάτι, Λακντάρ, Μαχόβερ, Χαρμπί κ.ά. και του Άρια Ζαχίντι, καθώς και παρεμβάσεις που δημοσιεύτηκαν σε έντυπα όπως το War Commentary και το περιοδικό της ομάδας Solidarity.

Τα κείμενα γράφτηκαν μέσα σε συνθήκες πολέμου, κατοχής, αποικιακής κυριαρχίας και καταστολής. Αναρχικοί αντιμιλιταριστές, αριστεροί και συμβουλιακοί κομμουνιστές, διεθνιστές της κατεχόμενης Ευρώπης και αγωνιστές από τις αποικίες συναντιούνται σε μια κοινή θέση: η χειραφέτηση των προλετάριων δεν περνά από τη νίκη … Read the rest

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από ένα ευρύτερο άρθρο σχετικά με τη μαρξιστική συζήτηση γύρω από τα σχήματα αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Πέραν της συζήτησης περί της ορθότητας της θέσης της Λούξεμπουργκ ότι ο καπιταλισμός χρειάζεται πάντοτε «μη καπιταλιστικά» περιβάλλοντα για να επεκταθεί προκειμένου να επιβιώσει –η οποία βασίζεται σε μια θεωρία υποκατανάλωσης για την κρίση– είναι κρίσιμο να αποσαφηνιστεί εξαρχής η πολιτική της στάση. Η ίδια έλεγε με σαφήνεια ότι η «αυτοδιάθεση των εθνών» είναι αδύνατη έξω από τον σοσιαλισμό. Αυτή η θέση οδηγεί άμεσα στη συνέπεια ότι ο αγώνας για τον σοσιαλισμό, δηλαδή η προλεταριακή επανάσταση, προηγείται της αυτοδιάθεσης. Γι’ αυτό και η Λούξεμπουργκ δεν στήριξε ποτέ πολιτικά, κινήματα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας, παρότι περιέγραφε με τα πιο μελανά χρώματα την αποικιακή βία και παρότι η θέση της για τις προκαπιταλιστικές κοινότητες έρρεπε προς τον ρομαντισμό. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, της «επιτέθηκε» ο Λένιν στην κριτική του για την μπροσούρα του Γιούνιους (αγνοώντας βέβαια τότε ότι ήταν αυτή η συγγραφέας). Εκεί, εξετάζοντας το ζήτημα της «εθνικής άμυνας» για τα μικρά κράτη, η Λούξεμπουργκ έγραφε το εξής: «Έτσι, είναι πάντα το ιστορικό πλαίσιο του σύγχρονου ιμπεριαλισμού που καθορίζει τον χαρακτήρα του πολέμου στις επιμέρους χώρες, και αυτό το … Read the rest

ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ σε όλο τον κόσμο βυθίζονται σήμερα στο δεύτερο ιμπεριαλιστικό λουτρό αίματος του αιώνα. Από τις πολλές πολιτικές τάσεις που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο στην αρχή, η Αναρχική Ομοσπονδία στέκεται σήμερα σχεδόν μόνη στην αντίθεσή της στον πόλεμο και στους πραγματικούς – σε διάκριση από τους προσχηματικούς – λόγους για τους οποίους διεξάγεται.

Παρέμεινε συνεπής στις αρχές της· μένοντας σταθερά προσηλωμένη στον δρόμο του αγώνα της εργατικής τάξης, δεν υποστήριξε κανέναν από τους εμπόλεμους ιμπεριαλισμούς. Ο γερμανικός και ο ιταλικός φασισμός είχαν τους απολογητές τους· ο βρετανικός και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είχαν τους απολογητές τους· ο ρωσικός ολοκληρωτισμός έχει τους απολογητές του. Όλα αυτά είναι μορφές ταξικής κυριαρχίας. Οι πολιτικές τους είναι οι πολιτικές της κυρίαρχης τάξης τους, που μάχεται όπως πάντα για τη διατήρηση των προνομίων και της εξουσίας της πάνω στους εργάτες. Οι αναρχικοί αρνήθηκαν να πάρουν το μέρος οποιουδήποτε από αυτούς.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ είναι πάντοτε το αποτέλεσμα του λυσσώδους ανταγωνισμού για τις παγκόσμιες αγορές. Οι πόλεμοι διεξάγονταν πάντοτε ανάμεσα σε αντίπαλες κυρίαρχες ομάδες για την εξουσία πάνω στις αγορές, πάνω στις πρώτες ύλες ή για την εξουσία πάνω στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας. Αυτά και μόνο αυτά είναι τα διακυβεύματα. Αυτά είναι τα ζητήματα που αφορούν τις … Read the rest

IN GIRUM IMUS NOCTE ET CONSUMIMUR IGNI

ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΥΚΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ

Είναι ωραία εκείνη η στιγμή όπου εξαπολύεται μια επίθεση εναντίον της τάξης του κόσμου.

Η ταινία In girum imus nocte et consumimur igni γυρίστηκε το 1978 από τον Γκυ Ντεμπόρ και ήταν η τελευταία του ταινία. Προβλήθηκε τρία χρόνια μετά γιατί καμία κινηματογραφική αίθουσα δεν δεχόταν να την προβάλει. Πριν από δέκα χρόνια, επιλέξαμε να την προβάλουμε στην πρώτη δημόσια εκδήλωση του εγχειρήματος Αντίθεση στην Αθήνα. Πρωτοπροβάλαμε αυτή την ταινία σε μια διαφορετική συγκυρία, σε ένα διαφορετικό αστικό και κοινωνικό τοπίο. Έκτοτε, όμως, τίποτα από όσα πραγματεύεται δεν ξεπεράστηκε. Αντιθέτως, η αλλοτρίωση της καθημερινής ζωής, η πλήρης εμπορευματοποίηση του χώρου και του χρόνου και η γενίκευση της κρατικής επιτήρησης και καταστολής έχουν λάβει ακόμα πιο ολοκληρωμένες και πιο επιθετικές μορφές.

Η σημερινή προβολή πραγματοποιείται με αφορμή το άνοιγμα του χώρου In Situ, σε μια Αθήνα που αποτελεί πεδίο αναδιάρθρωσης μέσα από την τουριστικοποίηση, τον «εξευγενισμό», την επιβολή ενός καθεστώτος μόνιμης στρατοπέδευσης των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας, την πολιτιστική εξημέρωση μέσω της κάθε μορφής μεταμοντέρνας ψευδοάρνησης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε προσπάθεια δημιουργίας χώρων συνάντησης και σκέψης για την ανατροπή … Read the rest

Η παρούσα έκδοση συγκεντρώνει τρεις παρεμβάσεις –«Προλεταριακή συνείδηση ενάντια στην εθνολαϊκιστική αγανάκτηση», «Η αθλιότητα των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα και η παρακμή της εναντίωσης σε αυτή» και «Οι άνθρωποι που έβλεπαν τα τρένα να περνούν: το απότοκο μιας σύγκρουσης» από τους Φίλους των σπασμένων πεζοδρομίων και τη συλλογικότητα Sous les pavés– οι οποίες γεννήθηκαν μέσα στη δίνη των κοινωνικών διεργασιών που πυροδότησε το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. Τα κείμενα αυτά δεν αποτελούν κάποιο χρονικό των γεγονότων, αλλά χαρτογραφούν το σταδιακό ξεδίπλωμα μιας πολιτικής λογικής που καθόρισε την εξέλιξη της κοινωνικής αντίδρασης – από τα αρχικά κοινωνικά αντανακλαστικά του 2023 μέχρι τη μαζική έκρηξη και την επακόλουθη υποχώρηση του 2025. Είναι λάθος να θεωρούμε ότι η πολιτική διαμεσολάβηση της οργής εμφανίστηκε εκ των υστέρων· η θεσμική θωράκιση του καθεστώτος ξεκίνησε τη στιγμή που η κοινωνική αγανάκτηση μεταφράστηκε σε αίτημα για «δικαιοσύνη», «κάθαρση» και «πάταξη της διαφθοράς». Μέσα από αυτό το πρίσμα, η δομική βία του κράτους και του κεφαλαίου έπαψε να λογίζεται ως συστατικό στοιχείο της κοινωνικής οργάνωσης και υποβιβάστηκε σε «σκάνδαλο», σε μια θλιβερή παρέκκλιση που οφείλεται στην κακή διαχείριση ή τη συγκάλυψη.

Η δημοσιοποίηση των ηχητικών ντοκουμέντων από το εσωτερικό της αμαξοστοιχίας πριν από περίπου έναν χρόνο, όπου αποτυπωνόταν … Read the rest

Κριτική της αποαποικιακής ιδεολογίας

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισήγηση της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Το Διαλυτικό στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του τριημέρου “3 ημέρες για τον πόλεμο, τον εθνικισμό και άλλα δεινά 24-26/10 από την ομάδα RevDev” στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ 

Η γοητεία της «αποαποικιακής θεωρίας» σε μια εποχή ιδεολογικής σύγχυσης

Τα τελευταία χρόνια, ο λόγος περί «αποαποικιοποίησης» έχει καταλάβει δεσπόζουσα θέση στον ακαδημαϊκό χώρο και στα κοινωνικά κινήματα, παρουσιαζόμενος ως μια νέα, ριζοσπαστική γλώσσα χειραφέτησης. Η απήχησή του είναι αδιαμφισβήτητη. Προσφέροντας ένα πλαίσιο για την κριτική της αποκαλούμενης «λευκής», «δυτικής» ματιάς ως οικουμενικού τρόπου ερμηνείας του κόσμου, το ρεύμα αυτό ασκεί μια ισχυρή γοητεία. Η ρηματική του εκδοχή, το «αποαποικιοποιήστε» (decolonize), έχει μετατραπεί σε μια λέξη-πασπαρτού, ικανή να εφαρμοστεί σε κάθε πεδίο, από τα πανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών και τα μουσεία μέχρι τις διατροφικές συνήθειες και τις προσωπικές σχέσεις, υποσχόμενη την εξάλειψη των καταπιεστικών δομών που κληροδότησε η αποικιοκρατία.

Είναι, ωστόσο, κρίσιμο να διευκρινιστεί ευθύς εξαρχής ότι η έννοια της «αποαποικιοποίησης» που εξετάζεται εδώ δεν ταυτίζεται με την ιστορική, πολιτική και στρατιωτική διαδικασία της διάλυσης των αποικιακών αυτοκρατοριών. Εκείνος ο ιστορικός κύκλος, που περιλάμβανε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και κατέληξε στην τυπική ανεξαρτησία των πρώην αποικιών … Read the rest

Σημειώσεις από τη Βραζιλία για την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα

Crítica Desapiedada

Στις 3 Ιανουαρίου 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν στρατιωτική επίθεση στο έδαφος της Βενεζουέλας και στη συνέχεια συνέλαβαν τον Νικολάς Μαδούρο και τη Σίλια Φλόρες με τη δικαιολογία της «επιβολής του νόμου» (κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών/ναρκω-τρομοκρατία κ.λπ.). Ο ίδιος ο Λευκός Οίκος, ωστόσο, άφησε να διαρρεύσει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την επέμβαση: Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να «διαχειριστούν»/«διοικήσουν» τη Βενεζουέλα για μια περίοδο και να εκμεταλλευτούν το πετρέλαιό της ως μέσο σταθεροποίησης και μιας «νέας αρχής».

Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί λεπτομέρεια, είναι το κλειδί για την ερμηνεία αυτής της επέμβασης. Όταν μια ιμπεριαλιστική δύναμη εισβάλλει, βομβαρδίζει, αιχμαλωτίζει τον αρχηγό ενός κράτους και ανακοινώνει πολιτική κηδεμονία και ενεργειακή λεηλασία, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό αστυνομικό επεισόδιο που γίνεται πρωτοσέλιδο. Έχουμε να κάνουμε με μια ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση που χρησιμοποιεί πολεμικές τακτικές, και η στρατιωτική επέμβαση, στον καπιταλισμό, εμφανίζεται ως στρατηγική για την ταχύτερη επίλυση των αντιφάσεων που δεν χωρούν πλέον στη διπλωματία ή στους οικονομικούς αποκλεισμούς.

1) Ο αντι-ιμπεριαλισμός δεν είναι «αντι-αμερικανισμός»: είναι αντικαπιταλισμός

Η αναγωγή του αντι-ιμπεριαλισμού σε μια απλή «αντι-αμερικανική» θέση σημαίνει ότι πέφτουμε σε μια … Read the rest

Κυκλοφορεί από τη συντακτική ομάδα του περιοδικού Το Διαλυτικό στην οποία συμμετέχουμε η ελληνική μετάφραση του βιβλίου του Λόρεν Γκόλντερ, Η εμπροσθοφυλακή της οπισθοδρόμησης.

Μπορείτε να βρείτε το βιβλίο στα παρακάτω σημεία: (από τις 18/12/2025 και η λίστα θα ενημερώνεται)

ΑΘΗΝΑ

Καταλήψεις/κινηματικοί χώροι: Διάκενο, Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων

Βιβλιοπωλεία: Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο, Εκδόσεις των συναδέλφων, Κομπραί, Ναυτίλος, Πολιτεία, La Zone, Red n’ Noir

Άλλα σημεία:  Λοκομοτίβα, Ψιλικατζίδικο Βαλτετσίου

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Καταλήψεις/κινηματικοί χώροι: Κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ, Κοινωνικό Κέντρο Ovradera, Ελευθεριακό Στέκι Victoire

Βιβλιοπωλεία: Κεντρί

ΠΑΤΡΑ

Καταλήψεις/κινηματικοί χώροι: Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ΑΝΑΤόΠΙΑ, Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος Επί τα Πρόσω

ΗΡΑΚΛΕΙΟ

Καταλήψεις/κινηματικοί χώροι: Κατάληψη Ευαγγελισμού

ΧΑΝΙΑ

Καταλήψεις/κινηματικοί χώροι: Βιβλιοπωλείο της εφημερίδας Άπατρις, Κατάληψη Ρόζα Νέρα

ΑΓΡΙΝΙΟ

Καταλήψεις/κινηματικοί χώροι: Κατάληψη Apertus

Ακολουθεί το προλογικό σημείωμα της συντακτικής ομάδας.

Προλογικό σημείωμα

Ο Λόρεν Γκόλντνερ (1947–2024) υπήρξε μια πολύ σημαντική μορφή για την ιστορία του ρεύματος του αριστερού κομμουνισμού στις ΗΠΑ. Γεννημένος στο Bay Area του Σαν Φρανσίσκο το 1947 βρέθηκε από πολύ νέος μέσα στο κίνημα της δεκαετίας του ‘60. Από τις ταραχές του Σαν Φρανσίσκο και τα χρόνια του Μπέρκλεϊ μέχρι τη φρούδα αναζήτηση εργασίας στα εργοστάσια του Bay Area και τη ζωή στα όρια της επιβίωσης στη Νέα Υόρκη της κρίσης στα τέλη της δεκαετίας του … Read the rest

Η οικολογική κρίση και η άνοδος του μεταφασισμού

Αντίθεση

Ολόκληρο το κείμενο σε μορφή pdf

Η οικολογική κρίση επηρεάζει ριζικά τις υλικές συνθήκες της κοινωνικής αναπαραγωγής και επεκτείνεται πέρα από τις «φυσικές καταστροφές», οδηγώντας στην εμβάθυνση των αντιφάσεων που ενυπάρχουν στον καπιταλισμό. Η οικολογική κρίση δεν εκδηλώνεται μόνο σε γεγονότα όπως οι πλημμύρες, οι ξηρασίες και οι πανδημίες, αλλά παίζει επίσης άμεσο ρόλο στην τροφοδότηση συγκρούσεων, κοινωνικών αναταραχών και μαζικών εκτοπισμών. Σε ό,τι ακολουθεί, επιχειρούμε να εκθέσουμε μια ολοκληρωμένη επιχειρηματολογία για τη σύνδεση μεταξύ της οικολογικής κρίσης και της ανόδου αυτού που ονομάζουμε μεταφασιστικό ρεύμα, μια πολιτική και ιδεολογική τάση που ενισχύεται σε όλο τον κόσμο. Ο μεταφασισμός είναι η πολιτική μορφή της μετατροπής της ευρείας μαζικής αγανάκτησης για τις συνθήκες της κοινωνικής ύπαρξης σε εθνικισμό, ρατσισμό και εθνοπολιτισμικές συγκρούσεις, χωρίς να αμφισβητούνται στο ελάχιστο οι κυρίαρχες μορφές του αυταρχικού φιλελευθερισμού. Αντίθετα, λειτουργεί ως συμπλήρωμα αυτών των μορφών, λειτουργώντας ως μοχλός για την κανονικοποίηση των πολιτικών που κάποτε θεωρούνταν ακραίες και απαράδεκτες, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί έναν ψεύτικο αντίπαλο που τις νομιμοποιεί.

Η καπιταλιστική μορφή του μεταβολισμού μεταξύ κοινωνίας και φύσης

Η καπιταλιστική μορφή του μεταβολισμού μεταξύ κοινωνίας και φύσης καθορίζεται από την τάση του κεφαλαίου προς την αδιάκοπη και … Read the rest

Εισαγωγή

Η ανακοίνωση που ακολουθεί, γραμμένη τον Μάιο του 1976, αποτυπώνει την προσπάθεια μιας γενιάς επαναστατών να δώσουν προλεταριακή και διεθνιστική διέξοδο σε μια περιοχή όπου κυριαρχούν οι εθνικιστικές ιδεολογίες, ο πόλεμος και οι ψευδαισθήσεις της «εθνικής απελευθέρωσης». Σε μια διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι την 1η και 2 Μαΐου 1976, επαναστάτες από τη Μέση Ανατολή –οι μισοί από τους οποίους εκπροσωπούσαν κομμουνιστικές ομάδες και οργανώσεις– συνέταξαν ένα μανιφέστο που, απ’ όσο γνωρίζουμε, υπήρξε η πρώτη επαναστατική διακήρυξη που δημοσιεύτηκε από κοινού από Άραβες και Ισραηλινούς. Η ίδια η ύπαρξή του, λοιπόν, αποτελεί ιστορικό ορόσημο: έθεσε στο προσκήνιο την ανάγκη για ταξική ενότητα «από τα κάτω» και την υπέρβαση των εθνικών συνόρων ως αναγκαία προϋπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης.

Το κείμενο κινείται αποφασιστικά ενάντια στον εθνικισμό –είτε αραβικό είτε σιωνιστικό– και αναδεικνύει τον ρόλο του κεφαλαίου και των κρατικών γραφειοκρατιών ως πραγματικών υπεύθυνων για τον πόλεμο και την εκμετάλλευση. Υποστηρίζει πως ο μόνος δρόμος για τους προλετάριους της περιοχής είναι η μετατροπή του πολέμου των αφεντικών σε κοινωνική επανάσταση. Είναι, συνεπώς, μια από τις πιο καθαρές εκφράσεις του προλεταριακού διεθνισμού στην ιστορία του μεσανατολικού επαναστατικού κινήματος.

Ωστόσο, το κείμενο δεν είναι χωρίς αστοχίες. Γραμμένο στην αποπνικτική ατμόσφαιρα του λιβανέζικου εμφυλίου και … Read the rest

Πήραμε την πρωτοβουλία να μεταφράσουμε την ανακοίνωση της αντιπολεμικής συλλογικότητας Konvulsismo από το Βερολίνο που δημοσιεύτηκε ως απάντηση στην εκστρατεία απειλών, εκφοβισμού και συκοφαντίας που δέχτηκαν από τους «αναρχικούς» υποστηρικτές του κράτους και του στρατού της Ουκρανίας. Συμμεριζόμαστε απολύτως τη συνεπή κριτική των συντροφισσών και των συντρόφων της συλλογικότητας Konvulsismo στον εθνικισμό, τον μιλιταρισμό και τον καπιταλιστικό πόλεμο καθώς και την αταλάντευτη διεθνιστική αλληλεγγύη τους στην αναρχική συλλογικότητα Assembly από την Ουκρανία, τους λιποτάκτες και τους αρνητές στράτευσης από την Ουκρανία και τη Ρωσία μέχρι το Ισραήλ και κάθε άλλο πεδίο του καπιταλιστικού πολέμου. Οι διεθνιστικές, αντιπολεμικές, αντεθνικιστικές θέσεις συκοφαντούνται αντίστοιχα και στην Ελλάδα στα πλαίσια της ενίσχυσης του στρατοπεδισμού που έχει επιφέρει η κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων, η άνοδος του εθνικισμού και η όξυνση των διακρατικών ανταγωνισμών μέσα σε μια εποχή εμβάθυνσης της καπιταλιστικής κρίσης.

Αντίθεση, 6 Αυγούστου 2025

Στις 2 Αυγούστου 2025, πραγματοποιήθηκε στο Βερολίνο το πάρτι αλληλεγγύης Konvulsismo #2, προς υποστήριξη της συλλογικότητας Assembly από το Χάρκοβο της Ουκρανίας. Ως πολιτική ομάδα και μέσο ενημέρωσης, η συλλογικότητα Assembly καταγγέλλει την καταναγκαστική στρατολόγηση. Επίσης, καλύπτει τους κοινωνικούς αγώνες που διεξάγονται εν μέσω της ρωσικής εισβολής και κατοχής και του εντεινόμενου αυταρχισμού του ουκρανικού κράτους στο όνομα της … Read the rest

Προλεγόμενα στο «σύστημα κρατών»

Ραφαέλε Σιορτίνο, Ρομπέρ Φερό

Μετάφραση: Αντίθεση [*]

Εισαγωγή

Είναι γενικά αποδεκτό ότι ο Καρλ Μαρξ σκόπευε να αφιερώσει έναν τόμο στο κράτος, στο αρχικό σχέδιο του Κεφαλαίου — τόμο για τον οποίο δεν έγραψε καν προσχέδιο. Μετά τον Μαρξ, αρκετοί μελετητές τόνισαν την ατέλεια της μαρξικής θεωρίας σε αυτό το σημείο. Και ενώ κανείς δεν ανέλαβε ρητά να ολοκληρώσει το αρχικό μαρξικό σχέδιο σχετικά με το κράτος, ορισμένοι επιχείρησαν εν μέρει να καλύψουν αυτό το κενό. Σε αντίθεση με την κυρίαρχη άποψη, το κείμενο αυτό υποστηρίζει ότι το κράτος ως τέτοιο δεν παρουσιάζει ανυπέρβλητες δυσκολίες για τη μαρξιστική θεωρία και ότι το μαρξικό εννοιολογικό οπλοστάσιο επαρκεί για την αναλυτική διερεύνησή του. Οι θεωρητικές περιπλοκές εμφανίζονται κυρίως στη μετάβαση από το αφηρημένο στο συγκεκριμένο, η οποία στο μαρξικό έργο συμπίπτει με τη μετάβαση από την έννοια του «κεφαλαίου γενικά» στην πολλαπλότητα των ανταγωνιζόμενων επιμέρους κεφαλαίων. Ακολουθώντας τη μέθοδο του Μαρξ, επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε τη μετάβαση από το «καπιταλιστικό κράτος εν γένει» —μια έννοια έγκυρη μόνο στο υψηλότερο επίπεδο αφαίρεσης— στην πληθυντική μορφή των κρατών, τα οποία αναπτύσσονται και αλληλοσχετίζονται μέσα σε ένα σύστημα κρατών. Κατά την άποψή μας, ένα τέτοιο σύστημα, ως πραγματική πολιτική έκφραση του … Read the rest

The rise of post-fascism

Download the article as a pdf file

Over the past 15 years, a new type of far-right political current has emerged in Greece, as in many other countries around the world. The origins of this current can be traced to the convergence of existing far-right formations and a part of the patriotic left. This process began with the Movement of the Squares and the protests against the austerity measures of the “debt bailout” agreements (also known as “Memoranda”),[1] continued with the nationalist demonstrations against the Prespes Agreement,[2] and culminated in the movement of pandemic and vaccination denialism, which also attracted individuals and groups from the anti-authoritarian milieu.[3]

In our written interventions last year against this new reactionary current, we focused mainly on “individualistic irrationalism, of extreme right-wing or postmodern flavor”, as the ideological background of the convergence of the far right, on the one hand, and a part of the left and the anti-authoritarian milieu on the other. We examined how both sides reject modernity and Enlightenment altogether. We discussed the ideologically nationalist, reactionary opposition to “globalization” and “imperialism” as an element that inspires both wings. We argued that the fundamental position of … Read the rest

Εισήγηση της παρουσίασης του βιβλίου We Unhappy Few στα 21α γενέθλια της Κατάληψης Ευαγγελισμού

I. Eισαγωγή

Θα ξεκινήσουμε την παρουσίαση από το βασικό ζήτημα που θέτει το κείμενο του περιοδικού Endnotes, που είναι και το βασικό κείμενο του βιβλίου που παρουσιάζουμε σήμερα: ποιοι είμαστε «εμείς» που συγκροτούμαστε σε πολιτικές ομάδες και ποια η σχέση μας με αυτούς που βρίσκονται «έξω» από αυτές; Το κείμενο του Endnotes επιχειρεί να ερευνήσει αυτό το ζήτημα ταυτόχρονα σε δύο κατευθύνσεις. Στη μία κατεύθυνση βρίσκονται τα ομαδικά φαινόμενα τα οποία θα παράγουν τον κομμουνισμό – αυτό είναι ξεκάθαρα το επίπεδο της ταξικής πάλης και των κοινωνικών κινημάτων, των μαζικών απεργιών, των καταλήψεων, των συνελεύσεων, των ταραχών, των εξεγέρσεων και τελικά των επαναστάσεων και της κομμουνιστικοποίησης. Στην άλλη κατεύθυνση βρίσκεται η εμπειρία της συμμετοχής σε μια μικρή ομάδα, λιγότερο ή περισσότερο τυπικά οργανωμένη, η οποία προσανατολίζεται προς τη σκέψη περί του καπιταλισμού και του πραγματικού κινήματος για το ξεπέρασμά του και προς την ανάληψη πρωτοβουλιών εντός του ευρύτερου κινήματος.

Υιοθετώντας τη διάκριση που έκανε ο Ανρί Σιμόν, γάλλος συμβουλιακός, βασικό μέλος της ομάδας Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα και αργότερα της ICO και του Echanges et Mouvement, μπορούμε να πούμε ότι η πρώτη περίπτωση παρουσιάζει τα … Read the rest

Τα τελευταία 15 χρόνια συγκροτήθηκε στην Ελλάδα, όπως και σε πολλές άλλες χώρες του κόσμου, ένα ακροδεξιό πολιτικό ρεύμα νέου τύπου. Οι απαρχές της συγκρότησής του εντοπίζονται στη σύγκλιση υφιστάμενων ακροδεξιών μορφωμάτων και μερίδας της πατριωτικής αριστεράς. Αυτή η διαδικασία ξεκίνησε στο Κίνημα των Πλατειών και τις κινητοποιήσεις ενάντια στα μέτρα των μνημονίων,[1] συνεχίστηκε στα συλλαλητήρια ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών[2] και ολοκληρώθηκε στο κίνημα άρνησης της πανδημίας και των εμβολίων, όπου σε αυτήν εντάχθηκαν επιπλέον άτομα και ομάδες που προέρχονται από τον αντιεξουσιαστικό χώρο.[3]

Στις γραπτές παρεμβάσεις που κάναμε τον προηγούμενο χρόνο ενάντια σε αυτό το νέο αντιδραστικό ρεύμα εστιάσαμε κυρίως στον «ατομικιστικό ανορθολογισμό, ακροδεξιάς ή μεταμοντέρνας απόχρωσης», ως το ιδεολογικό υπόβαθρο της σύγκλισης ακροδεξιών, από τη μια μεριά, και αριστερών/αντιεξουσιαστών από την άλλη. Εξετάσαμε το πώς και οι δύο πλευρές απορρίπτουν συνολικά τη νεωτερικότητα και τον Διαφωτισμό. Αναφερθήκαμε στην, ιδεολογικά εθνικιστική, αντιδραστική εναντίωση στην «παγκοσμιοποίηση» και τον «ιμπεριαλισμό» ως στοιχείο που εμπνέει και τις δύο πτέρυγες, με καταστατική θέση του νέου ακροδεξιού ρεύματος την υπεράσπιση της «εθνικής κοινότητας» και του ίδιου του «έθνους-κράτους» έναντι της «παγκόσμιας ελίτ» που θέλει να καταστρέψει τα έθνη και τα συκοφαντεί,[4] τονίζοντας ότι «η πολιτική βάση αυτής της σύγκλισης … Read the rest

Ο συγγραφέας Ζαν Μαλακέ (Jean Malaquais) γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1908 σε μια μη θρησκευόμενη εβραϊκή οικογένεια. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έφυγε από την Πολωνία για την Παλαιστίνη και τελικά κατέληξε στη Γαλλία μέσω Μασσαλίας, με ενδιάμεσους σταθμούς τη Ρουμανία και την Αίγυπτο. Δούλεψε ως λαντζέρης, μηχανικός, φορτοεκφορτωτής, ακόμη και ως μεταλλωρύχος στα ορυχεία της Προβηγκίας. Όντας κι αυτός απόκληρος και άπατρις εργάτης, μετέφερε τη δεινή εμπειρία της εργασίας και της ζωής των μεταναστών εργατών στα ορυχεία στο πρώτο εκδοθέν μυθιστόρημά του με τίτλο Οι Ιαβανέζοι (Les Javanais), το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Le Peuple της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας CGT το 1939.

Όπως έγραφε στο ημερολόγιό του λίγα χρόνια αργότερα, δεν θα γινόταν ποτέ «άνθρωπος των γραμμάτων» – θα παρέμενε ένας εργάτης που δουλεύει τις λέξεις ως υλικό για να δώσει μορφή στην εμπειρία του: «Η ζωή ενός ανθρώπου, ειπωμένη σε πρώτο πρόσωπο, δεν μπορεί να εκφραστεί. Δεν έχουμε ούτε την απόσταση ούτε την αποσύνδεση που είναι απαραίτητη. Στη μυθοπλασία, στην ποίηση, σπανιότερα στο δοκίμιο, είναι που η γραφή το πετυχαίνει αυτό καλύτερα, επειδή γίνεται εν αγνοία της. Ο συγγραφέας μιλάει για τον εαυτό του μόνο όταν μιλάει για κάτι άλλο». Όπως συμπλήρωνε σε μια επιστολή του προς τον … Read the rest

Ο συγγραφέας Ζαν Μαλακέ (Jean Malaquais) (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Βλαντίμιρ Μαλακί (Vladimir Malacki)) γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1908 σε μια μη θρησκευόμενη εβραϊκή οικογένεια. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έφυγε από την Πολωνία για την Παλαιστίνη και τελικά κατέληξε στη Γαλλία μέσω Μασσαλίας, με ενδιάμεσους σταθμούς τη Ρουμανία και την Αίγυπτο. Δούλεψε ως λαντζέρης, μηχανικός, φορτοεκφορτωτής, ακόμη και ως μεταλλωρύχος στα ορυχεία της Προβηγκίας. Όντας κι αυτός απόκληρος και άπατρις εργάτης, μετέφερε τη δεινή εμπειρία της εργασίας και της ζωής των μεταναστών εργατών στα ορυχεία στο πρώτο εκδοθέν μυθιστόρημά του με τίτλο Οι Ιαβανέζοι (Les Javanais), το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Le Peuple της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας CGT το 1939.^[1]

Όπως έγραφε στο ημερολόγιό του λίγα χρόνια αργότερα, δεν θα γινόταν ποτέ «άνθρωπος των γραμμάτων» – θα παρέμενε ένας εργάτης που δουλεύει τις λέξεις ως υλικό για να δώσει μορφή στην εμπειρία του: «Η ζωή ενός ανθρώπου, ειπωμένη σε πρώτο πρόσωπο, δεν μπορεί να εκφραστεί. Δεν έχουμε ούτε την απόσταση ούτε την αποσύνδεση που είναι απαραίτητη. Στη μυθοπλασία, στην ποίηση, σπανιότερα στο δοκίμιο, είναι που η γραφή το πετυχαίνει αυτό καλύτερα, επειδή γίνεται εν αγνοία της. Ο συγγραφέας μιλάει για τον εαυτό του μόνο όταν μιλάει για κάτι … Read the rest

«Και εμείς θα επικρατήσουμε με τη βία!»

Αναφορά από τους ταξικούς αγώνες στη Γαλλία

Mario και Giulio

[Πηγή: https://communaut.org]

Πτώση των ποσοστών γεννήσεων και κέρδους

Η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος είναι ένα από τα πιο σημαντικά σχέδια του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν. Όταν ανέλαβε την εξουσία το 2017, είχε ήδη ανακοινώσει ότι θα προχωρούσε σε μεταρρύθμιση του γαλλικού συνταξιοδοτικού συστήματος. Ξεκίνησε μια πρώτη απόπειρα για το εν λόγω σχέδιο τον χειμώνα του 2019/20. Η ανακοίνωση αυτής της μεταρρύθμισης τον Σεπτέμβριο του 2019 ακολουθήθηκε αμέσως από ένα μαζικό κύμα απεργιών και διαμαρτυριών. Μεταξύ άλλων, έμεινε στην ιστορία ως η μεγαλύτερη γενική απεργία από το 1968. Από τις 5 Δεκεμβρίου έως τα μέσα Μαρτίου 2020, ένα ευρύ κίνημα διαμαρτυρίας ξέσπασε ενάντια στη σχεδιαζόμενη παράταση της εργασίας και τη μείωση του ελεύθερου χρόνου. Από τους συνήθεις απεργούς σιδηροδρομικούς μέχρι τους χορευτές της Όπερας του Παρισιού, ο κόσμος κατέβηκε σε απεργία. Παρόλο που η κυβέρνηση είχε ανακοινώσει τον Φεβρουάριο του 2020 ότι θα χρησιμοποιούσε το άρθρο 49.3 για να περάσει τη μεταρρύθμιση κόντρα στις κοινοβουλευτικές αντιδράσεις, η πανδημία του κορωνοϊού οδήγησε τελικώς στην προσωρινή αναστολή του σχεδίου μεταρρύθμισης.

Στις αρχές του Ιανουαρίου του 2023, η πρωθυπουργός, Ελιζαμπέτ Μπορν, ανακοίνωσε ότι επρόκειτο τελικά … Read the rest

Διαφάνειες της εισήγησης

Τα όρια της γεωπολιτικής και του αντι-ιμπεριαλισμού και η προλεταριακή σκοπιά

Ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει εδώ και πάνω από ένα χρόνο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του ρώσικου στρατού αποτελεί ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας και η έκβασή του θα επισφραγίσει το τέλος της μετασοβιετικής εποχής και τη χάραξη ενός νέου παγκόσμιου γεωπολιτικού χάρτη. Για εμάς όμως το ουσιώδες και το ζωτικό δεν είναι οι κάθε λογής γεωπολιτικές αναλύσεις αλλά οι φρικτές συνέπειες του πολέμου εις βάρος της ζωής, των αναγκών και των δυνατοτήτων του προλεταριάτου τόσο στην Ουκρανία και τη Ρωσία όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της Ελλάδας. Εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί Ουκρανοί και Ρώσοι στα πεδία των μαχών και ως θύματα των βομβαρδισμών, εκατομμύρια νέοι πρόσφυγες, εξαθλίωση, κρύο και σκοτάδι από τη διακοπή της ηλεκτροδότησης συνθέτουν το ζοφερό και απάνθρωπο σκηνικό στις περιοχές που βρίσκονται μέσα και δίπλα στα πεδία των μαχών. Ταυτόχρονα, ο πόλεμος και ο πληθωρισμός αξιοποιούνται για τη μετακύλιση του κόστους της καπιταλιστικής κρίσης στην τάξη μας σε παγκόσμιο επίπεδο, ώστε στη συνέχεια να ξεκινήσει μια νέα ανοδική πορεία της καπιταλιστικής συσσώρευσης χτισμένη πάνω στην εξαθλίωση και στη θανάτωση εκατομμύριων προλετάριων.

Οι εξελίξεις αυτές αρκούν ίσως από μόνες τους … Read the rest

Ολόκληρο το κείμενο σε μορφή pdf

Το παρόν κείμενο αποτελεί την εισήγησή μας στην εκδήλωση «Αντιεμβολιαστικό κίνημα και σημεία συνάντησης αριστερού και ακροδεξιού ανορθολογισμού», η οποία οργανώθηκε από το βιβλιοπωλείο Red n’ Noir και την πλατφόρμα ενημέρωσης omniatv το Σάββατο 1/10/2022.

Είναι αδιαμφισβήτητο ότι στα πλαίσια του αντιεμβολιαστικού κινήματος υπάρχει μια μερίδα της άκρας αριστεράς και του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου, η οποία στην καλύτερη περίπτωση ανέχεται και συνυπάρχει και στη χειρότερη συνεργάζεται ανοιχτά με συγκεκριμένες ομάδες και περσόνες που προέρχονται από όλο το εύρος της ακροδεξιάς.

Από τη δική μας πλευρά, θα προσπαθήσουμε κατ’ αρχάς να εντοπίσουμε το υπόβαθρο που κατέστησε εφικτή αυτή τη συνάντηση και τη συνεργασία και, στη συνέχεια, θα πούμε γιατί θεωρούμε ότι κάτι τέτοιο δεν πρέπει σε καμία περίπτωση και σε κανέναν βαθμό να συνεχίσει να γίνεται ανεκτό.

Το υπόβαθρο της συνάντησης και της συνεργασίας με την ακροδεξιά μέσα στο ρεύμα της άρνησης της πανδημίας

Το πεδίο της συνάντησης ήταν το κίνημα ενάντια στα εμβόλια αλλά και γενικότερα ενάντια στη λήψη οποιουδήποτε μέσου προστασίας απέναντι στην πανδημία, που έφτανε ακόμα και στην εναντίωση στη χρήση μάσκας. Παρόλο που οι διαφορετικές τάσεις αυτού του αντιδραστικού κινήματος προφανώς δεν ταυτίζονται, υπάρχει ένα νήμα που τις συνέχει. … Read the rest

War and Crisis[1]

Download pdf

Economic crisis: stagflation and rising debt

The “Great Recession” that followed the financial collapse of 2008 was addressed by the central banks of the US and the UK through the reduction of the interest rates and the implementation of the so-called “quantitative easing” programs.[2]  Huge amounts of money were injected into the market to support capitalist accumulation, resulting in an increase in all forms of global debt as a percentage of the global GDP: an increase in government debt, corporate debt and household debt.[3] At the same time, there has been no real resolution of the overaccumulation of capital, since the global rate of investment has not returned to pre-2008 levels – on the contrary, fixed capital investment rates have never been as low as they were in the 2010s: in the US the annual rate was around 2% and in the euro area around 1%.[4]  The capitalists’ refusal to invest in capitalist production is due to its low profitability compared with speculative investments in the stock and the real estate markets, the main forms of “fictitious capital”. [5]  The low profitability of productive investment is in turn the result of … Read the rest

Παρουσίαση του 5^ου τεύχους του περιοδικού «Το Διαλυτικό» στο Κοινωνικό Κέντρο Ovradera

Καταρχάς να ευχαριστήσουμε τις συντρόφισσες και τους συντρόφους από το κοινωνικό κέντρο Ovradera για την πρόσκληση και την ευκαιρία που μας δίνουν να παρουσιάσουμε το τελευταίο τεύχος του Διαλυτικού και για να συζητήσουμε το κεντρικό, μέχρι το ξέσπασμα του πολέμου, πολιτικό ζήτημα της τρέχουσας συγκυρίας: την πανδημία ως υγειονομική και κοινωνική κρίση, τη δολοφονική διαχείρισή της από το κράτος και τα αντιδραστικά κοινωνικά κινήματα που νομιμοποιούν και συμπληρώνουν την κρατική διαχείριση.

Παρόλο που το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία σχεδόν εξαφάνισε το ζήτημα της πανδημίας από τη δημόσια σφαίρα, όλοι γνωρίζουμε ότι η πανδημία συνεχίζει να υπάρχει προκαλώντας καθημερινά χιλιάδες νέα κρούσματα, δεκάδες έως εκατοντάδες θανάτους και επιβαρύνοντας υπέρμετρα το σύστημα υγείας. Ενώ η ίδια η κρίση του πολέμου και της προσφυγιάς ενδεχομένως να οδηγήσει σε νέα όξυνση της μετάδοσης και των θανάτων εντός της Ευρώπης. Υπό αυτή την έννοια, όχι μόνο δεν έχει αλλάξει τίποτα όσον αφορά την υγειονομική κρίση αλλά πάνω σε αυτή έρχεται να προστεθεί η συμπυκνωμένη φρίκη του καπιταλιστικού πολέμου.

Επομένως, όσον αφορά την πανδημία, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε ανάμεσα στη σφύρα της κρατικής θανατοπολιτικής και τον άκμονα της ατομικιστικής και ανορθολογικής άρνησης της … Read the rest

Capital is not only a class relation of exploitation and domination but also a relation of alienation of society from nature in which both the producers of social wealth and non-human nature as an autonomous productive force are transformed into objects that are dominated and plundered by it. Nevertheless, the process of the subsumption of nature and of labour under capital is conflictual and contradictory.