ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ σε όλο τον κόσμο βυθίζονται σήμερα στο δεύτερο ιμπεριαλιστικό λουτρό αίματος του αιώνα. Από τις πολλές πολιτικές τάσεις που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο στην αρχή, η Αναρχική Ομοσπονδία στέκεται σήμερα σχεδόν μόνη στην αντίθεσή της στον πόλεμο και στους πραγματικούς – σε διάκριση από τους προσχηματικούς – λόγους για τους οποίους διεξάγεται.
Παρέμεινε συνεπής στις αρχές της· μένοντας σταθερά προσηλωμένη στον δρόμο του αγώνα της εργατικής τάξης, δεν υποστήριξε κανέναν από τους εμπόλεμους ιμπεριαλισμούς. Ο γερμανικός και ο ιταλικός φασισμός είχαν τους απολογητές τους· ο βρετανικός και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είχαν τους απολογητές τους· ο ρωσικός ολοκληρωτισμός έχει τους απολογητές του. Όλα αυτά είναι μορφές ταξικής κυριαρχίας. Οι πολιτικές τους είναι οι πολιτικές της κυρίαρχης τάξης τους, που μάχεται όπως πάντα για τη διατήρηση των προνομίων και της εξουσίας της πάνω στους εργάτες. Οι αναρχικοί αρνήθηκαν να πάρουν το μέρος οποιουδήποτε από αυτούς.
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ είναι πάντοτε το αποτέλεσμα του λυσσώδους ανταγωνισμού για τις παγκόσμιες αγορές. Οι πόλεμοι διεξάγονταν πάντοτε ανάμεσα σε αντίπαλες κυρίαρχες ομάδες για την εξουσία πάνω στις αγορές, πάνω στις πρώτες ύλες ή για την εξουσία πάνω στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας. Αυτά και μόνο αυτά είναι τα διακυβεύματα. Αυτά είναι τα ζητήματα που αφορούν τις κυρίαρχες ομάδες – τις κυβερνήσεις και τους κατόχους του κεφαλαίου. Τέτοια ζητήματα δεν αφορούν τους εργάτες.. Όλοι οι πόλεμοι σήμερα είναι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι. Διεξάγονται πάντοτε για να επεκτείνουν ή να εδραιώσουν τις θέσεις ισχύος που κατέχουν οι κυρίαρχες τάξεις, τόσο στον διαρκή ανταγωνισμό τους μεταξύ τους όσο και στον συνεχή αγώνα τους για κυριαρχία πάνω στους εργάτες που εκμεταλλεύονται.
Ο αναρχισμός αντιτίθεται στον πόλεμο ως αποτέλεσμα αυτών των συγκρουόμενων συμφερόντων των αντίπαλων ιμπεριαλισμών. Εφόσον οι αυτοκρατορίες υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων, οι πόλεμοι που αναλαμβάνονται για την επέκταση ή την άμυνά τους δεν έχουν τίποτε κοινό με τα συμφέροντα των εργατών. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στα εθνικά τμήματα της κυρίαρχης τάξης τα αποδυναμώνουν μέσα στην ταξική πάλη, και οι εργάτες πρέπει να αξιοποιήσουν την ευκαιρία που έτσι τους προσφέρεται για να διεξαγάγουν τον ταξικό αγώνα πιο έντονα από ποτέ.
Το εθνικιστικό αίσθημα, ο πατριωτισμός, που διεγείρεται από τον πόλεμο, είναι το αποτελεσματικότερο μέσο που χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ομάδες για να εξαπατήσουν τους εργάτες και να συγκαλύψουν την υποκείμενη ταξική πάλη κάτω από τα συνθήματα περί «Εθνικής Ενότητας». Όμως όσο εξακολουθούν να υπάρχουν οι ταξικές διαιρέσεις και το σύστημα της μισθωτής εργασίας, δεν μπορεί να υπάρξει εθνική ενότητα, καμία κοινότητα συμφερόντων ανάμεσα σε εκείνους που έχουν την ιδιοκτησία και άρα ασκούν εξουσία και σε εκείνους που έχουν μόνο την εργασιακή τους δύναμη να πουλήσουν και έτσι υφίστανται εκμετάλλευση. Η αστική τάξη αποκάλυψε τη διαφθορά της στη Γαλλία, τη «δική μας ανίκητη σύμμαχο», όταν οι ηγέτες της, ο Πεταίν και ο Βεϋγκάν και άλλοι –όλοι τους προηγουμένως αποθεωμένοι από τους ηγέτες της Βρετανίας– προτίμησαν να παραδώσουν τους Γάλλους εργάτες στον Χίτλερ παρά να διακινδυνεύσουν την απώλεια της εξουσίας τους και την καταστροφή της περιουσίας τους.
Η σοσιαλδημοκρατία είναι για άλλη μια φορά το όργανο στρατολόγησης των αφεντικών· τα συνδικάτα είναι δεμένα με τη δόλια πολιτική και τα διεφθαρμένα συμφέροντα των ηγετών τους. Οι αφοσιωμένοι στον λενινισμό και στο τέκνο του, τον σταλινισμό, έδειξαν πως είναι πιο πιστοί στην κυρίαρχη τάξη των γραφειοκρατών στη Ρωσία και στους εθνικιστικούς της στόχους παρά στα συμφέροντα των εργατών του κόσμου. Πίσω από το σύνθημα «Δημοκρατία εναντίον Φασισμού» σπρώχνουν τους εργάτες να χύσουν το αίμα τους για τους εθνικιστικούς στόχους των εκμεταλλευτών τους.
Αποκαλύπτουμε και απορρίπτουμε με περιφρόνηση αυτό το ρηχό και δόλιο σύνθημα. Ο καπιταλισμός του laissez-faire –στον οποίο ιδιώτες κατέχουν και ελέγχουν τη γη, τα εργοστάσια και τα ορυχεία και χρησιμοποιούν την κρατική εξουσία για να προστατεύσουν το προνόμιό τους– εξελίσσεται, κάτω από την πίεση των ίδιων του των αντιφάσεων, σε φασισμό – στον οποίο το μονοκομματικό κράτος κατέχει και ελέγχει τη γη, τα εργοστάσια και τα ορυχεία και χρησιμοποιεί την κρατική ισχύ για να διατηρήσει την εξουσία του. Και τα δύο εκμεταλλεύονται τους εργάτες ως το έσχατο όριο των δυνατοτήτων τους. Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ».
Στο πλαίσιο της «Δημοκρατίας», η κυρίαρχη τάξη έχει παντού δείξει ότι είναι έτοιμη να συμβιβαστεί με τον φασισμό, παρά να κάνει παραχωρήσεις που θα αποδυνάμωναν τις δικές της ταξικές θέσεις προς όφελος των εργατών. Για αυτούς δεν τίθεται ζήτημα αρχής – σε αντίθεση με τους εργάτες, που δεν δίστασαν να θυσιάσουν τη ζωή τους για τη δικαιοσύνη και την ελευθερία. Στην Ισπανία, το αστικό δημοκρατικό μπλοκ, με τη βοήθεια των σταλινικών, κατέπνιξε την κοινωνική επανάσταση των εργατών και των αγροτών, στο όνομα του κούφιου συνθήματος «Δημοκρατία εναντίον Φασισμού – πρώτα ο πόλεμος και ύστερα η επανάσταση». Έτσι αποδυνάμωσαν καίρια τη μόνη πραγματικά αποτελεσματική αντίσταση που βρήκε ποτέ απέναντί του ο φασισμός (συμπεριλαμβανομένου και του γερμανοσοβιετικού πολέμου). Ο καπιταλισμός, ή οποιαδήποτε άλλη μορφή εξουσιαστικής, δηλαδή ταξικής, κυριαρχίας, δεν μπορεί να πολεμήσει αποτελεσματικά ενάντια στην περαιτέρω ανάπτυξη της συγκεντρωτικής ταξικής κυριαρχίας που αντιπροσωπεύει ο φασισμός.
Έτσι, ο αγώνας ενάντια στον φασισμό είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό σε όλες του τις μορφές. Αν οι εργάτες δεν το συνειδητοποιήσουν αυτό τώρα, θα δουν ότι, ενώ οι ίδιοι πολεμούν και θυσιάζονται για να τσακίσουν τον φασισμό, οι εξουσιαστές τους και οι ταξικοί τους σύμμαχοι στη Ρωσία θα επιδίδονται κυρίως στην εδραίωση των δικών τους ταξικών θέσεων στα μετόπισθεν και, ταυτόχρονα, στην υπονόμευση του αγώνα των εργατών. Μόνο η κοινωνική επανάσταση μπορεί να ελευθερώσει τα χέρια των εργατών –ανατρέποντας τον αστικό «δημοκρατικό» καπιταλισμό– ώστε να συντρίψει για πάντα τον φασισμό και τη βίαιη εκμετάλλευση.
Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό είναι ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο, είναι ο αγώνας ενάντια στο ταξικό σύστημα που γεννά τους πολέμους. Οι εργάτες πρέπει να αρνηθούν να υποτάξουν τον ταξικό πόλεμο στην εθνική ενότητα που ωφελεί μόνο τους καταπιεστές της εργατικής τάξης. Αλλά το να περιορίζεται η ταξική πάλη σε απλά μισθολογικά ζητήματα, σε ημίμετρα, σημαίνει την ίδια μας την ήττα. Ο φασισμός μπορεί να νικηθεί μόνο αν η εργατική τάξη κατέχει και ελέγχει τη γη και τα μέσα παραγωγής.
Καθώς ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος παρατείνεται, είναι καιρός οι διάσπαρτες δυνάμεις της παγκόσμιας επανάστασης να εντείνουν τις προσπάθειές και να προετοιμαστούν για να αντιπαρατεθούν στην κοινωνική κατάρρευση, απευθύνοντας στους εργάτες το επαναστατικό τους μήνυμα:
Κανένας συμβιβασμός με τις δυνάμεις του ρεφορμισμού και της αντίδρασης
Οργάνωση για την κοινωνική επανάσταση
ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ
Ο συγγραφέας Ζαν Μαλακέ (Jean Malaquais) (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Βλαντίμιρ Μαλακί (Vladimir Malacki)) γεννήθηκε στη Βαρσοβία το 1908 σε μια μη θρησκευόμενη εβραϊκή οικογένεια. Σε ηλικία δεκαεπτά ετών έφυγε από την Πολωνία για την Παλαιστίνη και τελικά κατέληξε στη Γαλλία μέσω Μασσαλίας, με ενδιάμεσους σταθμούς τη Ρουμανία και την Αίγυπτο. Δούλεψε ως λαντζέρης, μηχανικός, φορτοεκφορτωτής, ακόμη και ως μεταλλωρύχος στα ορυχεία της Προβηγκίας. Όντας κι αυτός απόκληρος και άπατρις εργάτης, μετέφερε τη δεινή εμπειρία της εργασίας και της ζωής των μεταναστών εργατών στα ορυχεία στο πρώτο εκδοθέν μυθιστόρημά του με τίτλο Οι Ιαβανέζοι (Les Javanais), το οποίο πρωτοδημοσιεύτηκε σε συνέχειες στην εφημερίδα Le Peuple της συνδικαλιστικής ομοσπονδίας CGT το 1939.
