Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από ένα ευρύτερο άρθρο σχετικά με τη μαρξιστική συζήτηση γύρω από τα σχήματα αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Πέραν της συζήτησης περί της ορθότητας της θέσης της Λούξεμπουργκ ότι ο καπιταλισμός χρειάζεται πάντοτε «μη καπιταλιστικά» περιβάλλοντα για να επεκταθεί προκειμένου να επιβιώσει –η οποία βασίζεται σε μια θεωρία υποκατανάλωσης για την κρίση– είναι κρίσιμο να αποσαφηνιστεί εξαρχής η πολιτική της στάση. Η ίδια έλεγε με σαφήνεια ότι η «αυτοδιάθεση των εθνών» είναι αδύνατη έξω από τον σοσιαλισμό. Αυτή η θέση οδηγεί άμεσα στη συνέπεια ότι ο αγώνας για τον σοσιαλισμό, δηλαδή η προλεταριακή επανάσταση, προηγείται της αυτοδιάθεσης. Γι’ αυτό και η Λούξεμπουργκ δεν στήριξε ποτέ πολιτικά, κινήματα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας, παρότι περιέγραφε με τα πιο μελανά χρώματα την αποικιακή βία και παρότι η θέση της για τις προκαπιταλιστικές κοινότητες έρρεπε προς τον ρομαντισμό. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, της «επιτέθηκε» ο Λένιν στην κριτική του για την μπροσούρα του Γιούνιους (αγνοώντας βέβαια τότε ότι ήταν αυτή η συγγραφέας). Εκεί, εξετάζοντας το ζήτημα της «εθνικής άμυνας» για τα μικρά κράτη, η Λούξεμπουργκ έγραφε το εξής: «Έτσι, είναι πάντα το ιστορικό πλαίσιο του σύγχρονου ιμπεριαλισμού που καθορίζει τον χαρακτήρα του πολέμου στις επιμέρους χώρες, και αυτό το … Read the rest
