Ετήσια αρχεία 2026

Αλληλεγγύη στην Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και στους απεργούς πείνας

Η διαρκής επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου στους κατειλημμένους και αυτοοργανωμένους χώρους αποτελεί κεντρικό πυλώνα της στρατηγικής για την επιβολή ασφυκτικού ελέγχου στο σύνολο του αστικού χώρου. Η μετατροπή της πόλης σε ένα πεδίο κερδοφορίας και καπιταλιστικής συσσώρευσης προϋποθέτει την καταστολή κάθε εδάφους συλλογικής ζωής όπου αναπτύσσεται η συλλογική δραστηριότητα ενάντια στη γενικευμένη κυριαρχία των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων.

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί έμπρακτη κριτική απέναντι σε αυτή τη συνθήκη. Σε μια μητρόπολη ανύπαρκτης κοινωνικής κατοικίας που καταδικάζει τους προλετάριους στην αστεγία και την περιθωριοποίηση, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών στέκεται ως μια συλλογική απόπειρα ανάκτησης του ελέγχου της καθημερινής ζωής, της στέγασης και της πραγματικής επικοινωνίας.

Ακριβώς επειδή το διακύβευμα είναι η διαιώνιση της εξουσίας της νεκρής εργασίας επί της ζωντανής δραστηριότητας, η κρατική διαχείριση επιδεικνύει τη δολοφονική της φύση απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Αυτή τη στιγμή, το κράτος και η Περιφέρεια Αττικής καταδικάζουν συνειδητά σε θάνατο τον σύντροφο Αριστοτέλη Χαντζή, ο οποίος διανύει την 140η ημέρα απεργίας πείνας και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς, καθώς και τη συντρόφισσα Suzon Doppagne που βρίσκεται στην 55η ημέρα απεργίας πείνας.

Η κωφότητα του προσωπικού της καπιταλιστικής εξουσίας απέναντι στα … Read the rest

Ο βασικός εχθρός βρίσκεται στην ίδια την κοινωνική σχέση που μετατρέπει την εργατική τάξη σε αναλώσιμη ύλη της καπιταλιστικής συσσώρευσης και του πολέμου, τόσο “εδώ” όσο και στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Από τη Μαντζουρία του 1931 και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι το Βιετνάμ και τις πρόσφατες συγκρούσεις στη Δυτική Ασία, η παρούσα συλλογή ανασύρει από τη λήθη την ιστορία της προλεταριακής διεθνιστικής άρνησης του καπιταλιστικού πολέμου.

Στις σελίδες της περιλαμβάνονται κείμενα της Ιαπωνικής Ελευθεριακής Ομοσπονδίας, της Union Communiste, των Revolutionäre Kommunisten Deutschlands, του Groupe Révolutionnaire Prolétarien, της Union des Communistes Internationalistes, της Fédération Internationale Syndicaliste Révolutionnaire (Αρύ, Βολίν κ.ά.), της Μαρί-Λουΐζ Μπερνέρι, του Άλμπερτ Μέλτσερ και, γενικότερα, της Αναρχικής Ομοσπονδίας Βρετανίας, του ρεύματος της Διεθνούς Κομμουνιστικής Αριστεράς (με τις πολυδαίδαλες οργανωτικές εκφράσεις του), του Νγκο Βαν, των Καγιάτι, Λακντάρ, Μαχόβερ, Χαρμπί κ.ά. και του Άρια Ζαχίντι, καθώς και παρεμβάσεις που δημοσιεύτηκαν σε έντυπα όπως το War Commentary και το περιοδικό της ομάδας Solidarity.

Τα κείμενα γράφτηκαν μέσα σε συνθήκες πολέμου, κατοχής, αποικιακής κυριαρχίας και καταστολής. Αναρχικοί αντιμιλιταριστές, αριστεροί και συμβουλιακοί κομμουνιστές, διεθνιστές της κατεχόμενης Ευρώπης και αγωνιστές από τις αποικίες συναντιούνται σε μια κοινή θέση: η χειραφέτηση των προλετάριων δεν περνά από τη νίκη … Read the rest

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί απόσπασμα από ένα ευρύτερο άρθρο σχετικά με τη μαρξιστική συζήτηση γύρω από τα σχήματα αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Πέραν της συζήτησης περί της ορθότητας της θέσης της Λούξεμπουργκ ότι ο καπιταλισμός χρειάζεται πάντοτε «μη καπιταλιστικά» περιβάλλοντα για να επεκταθεί προκειμένου να επιβιώσει –η οποία βασίζεται σε μια θεωρία υποκατανάλωσης για την κρίση– είναι κρίσιμο να αποσαφηνιστεί εξαρχής η πολιτική της στάση. Η ίδια έλεγε με σαφήνεια ότι η «αυτοδιάθεση των εθνών» είναι αδύνατη έξω από τον σοσιαλισμό. Αυτή η θέση οδηγεί άμεσα στη συνέπεια ότι ο αγώνας για τον σοσιαλισμό, δηλαδή η προλεταριακή επανάσταση, προηγείται της αυτοδιάθεσης. Γι’ αυτό και η Λούξεμπουργκ δεν στήριξε ποτέ πολιτικά, κινήματα υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας, παρότι περιέγραφε με τα πιο μελανά χρώματα την αποικιακή βία και παρότι η θέση της για τις προκαπιταλιστικές κοινότητες έρρεπε προς τον ρομαντισμό. Γι’ αυτόν τον λόγο, άλλωστε, της «επιτέθηκε» ο Λένιν στην κριτική του για την μπροσούρα του Γιούνιους (αγνοώντας βέβαια τότε ότι ήταν αυτή η συγγραφέας). Εκεί, εξετάζοντας το ζήτημα της «εθνικής άμυνας» για τα μικρά κράτη, η Λούξεμπουργκ έγραφε το εξής: «Έτσι, είναι πάντα το ιστορικό πλαίσιο του σύγχρονου ιμπεριαλισμού που καθορίζει τον χαρακτήρα του πολέμου στις επιμέρους χώρες, και αυτό το … Read the rest

ΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ σε όλο τον κόσμο βυθίζονται σήμερα στο δεύτερο ιμπεριαλιστικό λουτρό αίματος του αιώνα. Από τις πολλές πολιτικές τάσεις που αντιτάχθηκαν στον πόλεμο στην αρχή, η Αναρχική Ομοσπονδία στέκεται σήμερα σχεδόν μόνη στην αντίθεσή της στον πόλεμο και στους πραγματικούς – σε διάκριση από τους προσχηματικούς – λόγους για τους οποίους διεξάγεται.

Παρέμεινε συνεπής στις αρχές της· μένοντας σταθερά προσηλωμένη στον δρόμο του αγώνα της εργατικής τάξης, δεν υποστήριξε κανέναν από τους εμπόλεμους ιμπεριαλισμούς. Ο γερμανικός και ο ιταλικός φασισμός είχαν τους απολογητές τους· ο βρετανικός και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός είχαν τους απολογητές τους· ο ρωσικός ολοκληρωτισμός έχει τους απολογητές του. Όλα αυτά είναι μορφές ταξικής κυριαρχίας. Οι πολιτικές τους είναι οι πολιτικές της κυρίαρχης τάξης τους, που μάχεται όπως πάντα για τη διατήρηση των προνομίων και της εξουσίας της πάνω στους εργάτες. Οι αναρχικοί αρνήθηκαν να πάρουν το μέρος οποιουδήποτε από αυτούς.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ είναι πάντοτε το αποτέλεσμα του λυσσώδους ανταγωνισμού για τις παγκόσμιες αγορές. Οι πόλεμοι διεξάγονταν πάντοτε ανάμεσα σε αντίπαλες κυρίαρχες ομάδες για την εξουσία πάνω στις αγορές, πάνω στις πρώτες ύλες ή για την εξουσία πάνω στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας. Αυτά και μόνο αυτά είναι τα διακυβεύματα. Αυτά είναι τα ζητήματα που αφορούν τις … Read the rest

Εισαγωγικό σημείωμα

Το κείμενο του συντρόφου Arya Zahedi, «Η λέσχη του αντι-ιμπεριαλιστικού ιμπεριαλισμού», δημοσιεύτηκε στις 3 Νοεμβρίου του 2025 στο 2ο τεύχος του περιοδικού Heatwave. Παρά τη χρονική του απόσταση από τον πόλεμο που μαίνεται σήμερα στο Ιράν και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή –μετά την επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ– το κείμενο συμπυκνώνει με διαύγεια τις βασικές προκείμενες κάθε δυνατής κομμουνιστικής διεθνιστικής θέσης απέναντι στην εξέγερση και τον καπιταλιστικό πόλεμο στο Ιράν.

1. Καπιταλιστικός χαρακτήρας του πολέμου: Οι συγκρουσιακές τάσεις της παγκόσμιας καπιταλιστικής παραγωγής εμφανίζονται σε διαφορετικές κλίμακες αλλά τίθενται σε κίνηση κατά βάση από την ταξική σχέση: τη σχέση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. «Παίρνουν τη μορφή των συνόρων, των εθνών-κρατών και του διακρατικού ανταγωνισμού για διάφορους λόγους, μεταξύ των οποίων η ανάγκη να συντηρηθεί ένα σύστημα διεθνούς εργασιακού αρμπιτράζ και να διατηρηθεί προνομιακή πρόσβαση σε πρώτες ύλες και αλυσίδες εφοδιασμού». Ο πόλεμος που μαίνεται στο Ιράν και τη Μέση Ανατολή αποτελεί την εκδήλωση της «διολίσθησης προς τη γενικευμένη βαρβαρότητα, στην οποία το καπιταλιστικό σύστημα έχει καταδικάσει τον κόσμο» [δική μας η έμφαση] και δεν μπορεί να αναχθεί στο απλοϊκό σχήμα των κακών και ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών εναντίον των καλών και αδύναμων

IN GIRUM IMUS NOCTE ET CONSUMIMUR IGNI

ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΥΚΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΒΡΟΧΘΙΖΕΙ

Είναι ωραία εκείνη η στιγμή όπου εξαπολύεται μια επίθεση εναντίον της τάξης του κόσμου.

Η ταινία In girum imus nocte et consumimur igni γυρίστηκε το 1978 από τον Γκυ Ντεμπόρ και ήταν η τελευταία του ταινία. Προβλήθηκε τρία χρόνια μετά γιατί καμία κινηματογραφική αίθουσα δεν δεχόταν να την προβάλει. Πριν από δέκα χρόνια, επιλέξαμε να την προβάλουμε στην πρώτη δημόσια εκδήλωση του εγχειρήματος Αντίθεση στην Αθήνα. Πρωτοπροβάλαμε αυτή την ταινία σε μια διαφορετική συγκυρία, σε ένα διαφορετικό αστικό και κοινωνικό τοπίο. Έκτοτε, όμως, τίποτα από όσα πραγματεύεται δεν ξεπεράστηκε. Αντιθέτως, η αλλοτρίωση της καθημερινής ζωής, η πλήρης εμπορευματοποίηση του χώρου και του χρόνου και η γενίκευση της κρατικής επιτήρησης και καταστολής έχουν λάβει ακόμα πιο ολοκληρωμένες και πιο επιθετικές μορφές.

Η σημερινή προβολή πραγματοποιείται με αφορμή το άνοιγμα του χώρου In Situ, σε μια Αθήνα που αποτελεί πεδίο αναδιάρθρωσης μέσα από την τουριστικοποίηση, τον «εξευγενισμό», την επιβολή ενός καθεστώτος μόνιμης στρατοπέδευσης των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας, την πολιτιστική εξημέρωση μέσω της κάθε μορφής μεταμοντέρνας ψευδοάρνησης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε προσπάθεια δημιουργίας χώρων συνάντησης και σκέψης για την ανατροπή … Read the rest

Η παρούσα έκδοση συγκεντρώνει τρεις παρεμβάσεις –«Προλεταριακή συνείδηση ενάντια στην εθνολαϊκιστική αγανάκτηση», «Η αθλιότητα των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα και η παρακμή της εναντίωσης σε αυτή» και «Οι άνθρωποι που έβλεπαν τα τρένα να περνούν: το απότοκο μιας σύγκρουσης» από τους Φίλους των σπασμένων πεζοδρομίων και τη συλλογικότητα Sous les pavés– οι οποίες γεννήθηκαν μέσα στη δίνη των κοινωνικών διεργασιών που πυροδότησε το κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη. Τα κείμενα αυτά δεν αποτελούν κάποιο χρονικό των γεγονότων, αλλά χαρτογραφούν το σταδιακό ξεδίπλωμα μιας πολιτικής λογικής που καθόρισε την εξέλιξη της κοινωνικής αντίδρασης – από τα αρχικά κοινωνικά αντανακλαστικά του 2023 μέχρι τη μαζική έκρηξη και την επακόλουθη υποχώρηση του 2025. Είναι λάθος να θεωρούμε ότι η πολιτική διαμεσολάβηση της οργής εμφανίστηκε εκ των υστέρων· η θεσμική θωράκιση του καθεστώτος ξεκίνησε τη στιγμή που η κοινωνική αγανάκτηση μεταφράστηκε σε αίτημα για «δικαιοσύνη», «κάθαρση» και «πάταξη της διαφθοράς». Μέσα από αυτό το πρίσμα, η δομική βία του κράτους και του κεφαλαίου έπαψε να λογίζεται ως συστατικό στοιχείο της κοινωνικής οργάνωσης και υποβιβάστηκε σε «σκάνδαλο», σε μια θλιβερή παρέκκλιση που οφείλεται στην κακή διαχείριση ή τη συγκάλυψη.

Η δημοσιοποίηση των ηχητικών ντοκουμέντων από το εσωτερικό της αμαξοστοιχίας πριν από περίπου έναν χρόνο, όπου αποτυπωνόταν … Read the rest

Κριτική της αποαποικιακής ιδεολογίας

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισήγηση της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Το Διαλυτικό στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του τριημέρου “3 ημέρες για τον πόλεμο, τον εθνικισμό και άλλα δεινά 24-26/10 από την ομάδα RevDev” στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ 

Η γοητεία της «αποαποικιακής θεωρίας» σε μια εποχή ιδεολογικής σύγχυσης

Τα τελευταία χρόνια, ο λόγος περί «αποαποικιοποίησης» έχει καταλάβει δεσπόζουσα θέση στον ακαδημαϊκό χώρο και στα κοινωνικά κινήματα, παρουσιαζόμενος ως μια νέα, ριζοσπαστική γλώσσα χειραφέτησης. Η απήχησή του είναι αδιαμφισβήτητη. Προσφέροντας ένα πλαίσιο για την κριτική της αποκαλούμενης «λευκής», «δυτικής» ματιάς ως οικουμενικού τρόπου ερμηνείας του κόσμου, το ρεύμα αυτό ασκεί μια ισχυρή γοητεία. Η ρηματική του εκδοχή, το «αποαποικιοποιήστε» (decolonize), έχει μετατραπεί σε μια λέξη-πασπαρτού, ικανή να εφαρμοστεί σε κάθε πεδίο, από τα πανεπιστημιακά προγράμματα σπουδών και τα μουσεία μέχρι τις διατροφικές συνήθειες και τις προσωπικές σχέσεις, υποσχόμενη την εξάλειψη των καταπιεστικών δομών που κληροδότησε η αποικιοκρατία.

Είναι, ωστόσο, κρίσιμο να διευκρινιστεί ευθύς εξαρχής ότι η έννοια της «αποαποικιοποίησης» που εξετάζεται εδώ δεν ταυτίζεται με την ιστορική, πολιτική και στρατιωτική διαδικασία της διάλυσης των αποικιακών αυτοκρατοριών. Εκείνος ο ιστορικός κύκλος, που περιλάμβανε εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες και κατέληξε στην τυπική ανεξαρτησία των πρώην αποικιών … Read the rest

Σημειώσεις από τη Βραζιλία για την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα

Crítica Desapiedada

Στις 3 Ιανουαρίου 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν στρατιωτική επίθεση στο έδαφος της Βενεζουέλας και στη συνέχεια συνέλαβαν τον Νικολάς Μαδούρο και τη Σίλια Φλόρες με τη δικαιολογία της «επιβολής του νόμου» (κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών/ναρκω-τρομοκρατία κ.λπ.). Ο ίδιος ο Λευκός Οίκος, ωστόσο, άφησε να διαρρεύσει τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την επέμβαση: Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να «διαχειριστούν»/«διοικήσουν» τη Βενεζουέλα για μια περίοδο και να εκμεταλλευτούν το πετρέλαιό της ως μέσο σταθεροποίησης και μιας «νέας αρχής».

Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί λεπτομέρεια, είναι το κλειδί για την ερμηνεία αυτής της επέμβασης. Όταν μια ιμπεριαλιστική δύναμη εισβάλλει, βομβαρδίζει, αιχμαλωτίζει τον αρχηγό ενός κράτους και ανακοινώνει πολιτική κηδεμονία και ενεργειακή λεηλασία, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό αστυνομικό επεισόδιο που γίνεται πρωτοσέλιδο. Έχουμε να κάνουμε με μια ανοιχτή στρατιωτική επέμβαση που χρησιμοποιεί πολεμικές τακτικές, και η στρατιωτική επέμβαση, στον καπιταλισμό, εμφανίζεται ως στρατηγική για την ταχύτερη επίλυση των αντιφάσεων που δεν χωρούν πλέον στη διπλωματία ή στους οικονομικούς αποκλεισμούς.

1) Ο αντι-ιμπεριαλισμός δεν είναι «αντι-αμερικανισμός»: είναι αντικαπιταλισμός

Η αναγωγή του αντι-ιμπεριαλισμού σε μια απλή «αντι-αμερικανική» θέση σημαίνει ότι πέφτουμε σε μια … Read the rest